Sukces płochliwego Leona

Dzisiaj nastąpił sukces :)
Chodzi o to, że Leon po fazie dzieciństwa zrobił się bardzo płochliwy.
Każdy dzwonek domofonu, wywoływał niepokój. Trudno go było uspokoić. Biegał nerwowo po mieszkaniu i szukał idealnej kryjówki. W takim stanie potrafił się znajdować nawet godzinę. O dzwonku do drzwi już nie wspomnę co się działo. Myślę, że ta trauma zaczęła się kiedy Leon nie miał jeszcze roku i odwiedziła nas, dosyć nachalnie kochająca koty sąsiadka. Złapała go na ręce i nie chciała puścić. Kot się wyrywał, miauczał i nie można go było jej wyrwać...
W ostatnim roku, na skutek awarii domofonu, który dzwonił co prawda ale nie było nic słychać co kto mówi, nastąpił przełom. Zawdzięczamy go panu listonoszowi, który wymyślił sygnał domofonem znaczącym, że to on by go wpuścić. Sam jednak do nas nie wchodził tylko docierał do skrzynki na dole. Kiedy dzwonił na początku Leon zachowywał się tak jak zawsze, przerażony i zaszczuty. Mówiłam wtedy tylko "to listonosz, listonosz". Po paru razach zorientował się, że to bezpieczny dzwonek bo nikt nie wchodzi na górę. Doszliśmy do momentu, kiedy rozlega się ten sygnał, Leon w ogóle nie reaguje. Pozostały natomiast wszystkie inne dzwonki, które doprowadzały go do rozstroju.
Cesar Milan radził w takich przypadkach wykorzystywać dzwonienie i uniemożliwiać zwierzęciu ucieczkę by zobaczył, że nic się nie dzieje. Nie stosowałam tego ale inną poradą. Wszystkim odwiedzającym mówię: - zero patrzenia, mówienia i dotykania Leona. Oczywiście rozmawiać można ale nie wołać naszego kota, kiciać itp. Gości nie mamy zbyt wielu, dlatego na początku było ciężko.
Jednak na skutek zbiegów okoliczności, w ostatnim czasie trochę ich zawitało. Najwięcej pomogła nam najmłodsza sąsiadka, która często przychodzi, zajrzeć jak się Leon czuje. Na początku stała tylko w progu. Leon zaczął tolerować takie wizyty. Potem wchodziła już do mieszkania ale na próg pokoju.
Nasz kot w tym czasie w bezpiecznej kryjówce spoglądał tylko czujnie. Obecnie, sąsiadka może wejść do pokoju, a nawet popatrzeć na Leona, który w ogóle się nie chowa. Nie czuje się jeszcze komfortowo przy takich zbliżeniach ale to i tak duży postęp.
Sukces dzisiejszego dnia, polegał na tym, że Leon przestał reagować na jakiekolwiek dzwonki domofonu. Nie ucieka, zachowuje spokój lub w ogóle nawet nic nie robi. Dzisiaj się właśnie w ogóle nie poruszył :)

Continue >>>

Jak włączyć Leona - kolejny trik Cesara Millana

Kolejny odcinek metod Cesara Millana.
Film przedstawia prosty sposób, jak sprawić by zwierzę ruszyło z miejsca.
Czasem zdarza się tak, że Leon się jakby blokował i tkwi w jednej pozycji.
Wygląda wtedy na markotnego. Jeśli chciałabym by wstał, stosuję tę prostą technikę.
Oczywiście sama muszę być przedtem spokojna. Wystarczy wtedy dotknąć delikatnie miejsce przy ogonie, na grzbiecie by zwierzę się podniosło. Leon już tak reaguje na ten dotyk, że od razu wstaje idzie.
Co ciekawe, wygląda wtedy na bardzo zadowolonego. Na filmie widać jego podniesiony ogon gdy idzie,
co świadczy, że dobrze się czuje, jest pewny siebie i jest spokojny.
Kiedy zwierzę po dotknięciu unosi nieznacznie tył ( i zamiera w takiej pozycji), Cesar radzi by dotknąć go otwartą dłonią, bardzo delikatnie pod ogonem. Nazywam to włączaniem, bo nawet najbardziej oporne wstają i idą.
Te dotyki jeśli dobrze pamiętam, są kojarzone przez zwierzęta z dotykiem matki, która  nosem, łapką zachęca swoje potomstwo do właściwego działania.

Continue >>>

Trik zaklinacza zwierząt - Cesara Millano

Przedstawiony trik jest wzorowany na zaklinaczu psów: Cesarem Millanem.
Mimo, że specjalizuje się w psach, uważam, że można wykorzystać podstawowe jego założenia także na kotach. Postaram się streścić jego podejście do zwierząt.
Mówi, że najważniejsze by postrzegać swego pupila w następującej kolejności:
1. Zwierzę.
2. Gatunek.
3. Rasa.
4. Imię.
Uważa, że każde zdrowe zwierzę dąży do zachowania równowagi psychicznej czyli tzw. relaksu.
Kiedy to zostaje zaburzone, wtedy zwierzę może stać się agresywne, lękliwe itp. Ciekawe jest to,
że my jako opiekunowie wpływamy na zachowanie naszego pupila. W świecie zwierząt, każdy smutek, niepewność, zdenerwowanie innego osobnika postrzegane jest jako słabość. Wywołuje ona u innych różne zachowania.
Naszym zadaniem, gdy patrzymy na naszego kotka, jest dostrzeżenie w nim w pierwszej kolejności zwierzęcia. Cesar proponuje by przy korekcji zachowań nie używać głosu (nie mówić).
Dla zwierzęcia najważniejsza jest mowa ciała. Ma pokazywać w przypadku nas opiekunów,
że jesteśmy spokojni, wyciszeni, nie ma w nas złości ani lęku. Próbuję to na Leonie i mogę powiedzieć,
że to ma duże znaczenie. Na filmie udało mi się pokazać jeden z trików zaklinacza.
Leon czasem fiksuje się na punkcie wyjścia. Mam na myśli, że nie można go odciągnąć od drzwi, ciągle drapie łapką i miauczy. Macha przy tym ogonem, a nawet potrafi w tym rozdrażnieniu zakropelkować moczem. Nie jest to dobre dla niego, bo ma unikać stresów. Dla nas też nie jest to nic dobrego bo jest to irytujące.
Metoda Cesara polega (chodzi o psy ale na Leona też działa) przede wszystkim na tym by zachowując spokój, asertywność i relaks zająć przestrzeń czworonoga. W tym przypadku to jest miejsce pod drzwiami.
Następnie robiąc mały krok w stronę zwierzątka, spowodować jego cofanie się z charakterystycznym syknięciem ( u mnie to jest "szyy"). Co ciekawe Leon rezygnuje i zupełnie się luzuje, tak jakby oddychał z ulgą, że przedstawienie już skończone. Czasem wystarczy samo "szyy" by odszedł i się zrelaksował.
Mniej więcej to jest pokazane na tym krótkim filmie.

Ciekawe jest jeszcze podejście do głaskania. Cesar uważa, że gdy zwierzę jest zdenerwowane, niespokojne, nie można go wtedy głaskać. Tłumaczy to tym, że głaskanie w takiej sytuacji wysyła mylną mowę ciała, że wszystko jest w porządku gdy nie jest. Trzeba poczekać, aż pupil się uspokoi, dopiero wtedy można go wynagrodzić głaskaniem. Ponoć zwierzę będzie dążyć do relaksowania się bo będzie mu się to dobrze kojarzyło. Próbując na Leonie tych chwytów, mogę powiedzieć, że to działa.

Continue >>>

Możliwy niż

Pogoda się chyba znów psuje, Leon strasznie śpi.

Możliwe, że odsypia wczorajszy stres. Wieczorem wystawił głowę przez uchylone okno i właśnie wtedy rozległ się ten straszny huk. Najprawdopodobniej petarda, którą zabawiała się pijana młodzież pod blokiem.

Leon jak rażony piorunem zeskoczył z 2,5 metra i pobiegł do drugiego pokoju. Tam zaszywając się w kątach i bojąc się nawet zwykłych rzeczy leżących na biurku, patrzył spanikowany. Najdrobniejszy ruch wywoływał w nim chęć ucieczki. Musiałam potowarzyszyć mu by się zrelaksował. Lekkie dotknięcia grzbietu i boku od czasu do czasu pozwoliły mu w końcu zacząć oddychać normalnie.

Do tej pory nie było problemu, sylwestry mamy bardzo głośne, fajerwerki, petardy i co każdy może puszcza pod blokiem i z balkonów. Leon tolerował to, aż do wczoraj. Mam nadzieję, że nowy stres nie pozostanie w nim na zawsze ani nie pobudzi nowych stanów zapalnych ani lękowych. 

W użyciu na pewno będą techniki Cesara Millano.

Continue >>>

W samochodzie

Do opisania jazdy samochodem z Leonem zainspirowała mnie Barbarka :)
Leon nie należy do grona kotów lubiących podróżować.
Opracowaliśmy jak na razie wstępny sposób spędzania czasu w aucie.
Z założenia Cesara Millano do samochodu należy wsiadać ze zwierzęciem uspokojonym i zrelaksowanym.
W teorii powinniśmy uzyskać spokój ducha, który przeniknie na naszego czworonoga.
Następnie można wykonać ruchy związane z przemieszczaniem się.
Zrelaksowane zwierzę, pogodnie patrzące na świat zostaje umieszczone w samochodzie,
gdzie w niczym nie przerwana sielanka trwa przez całą drogę.
Czy komuś to się udało z kotem?
W praktyce wygląda to tak:
Punkt pierwszy wychodzi nam najlepiej: wszyscy jesteśmy pogodni, zrelaksowani i wypoczywamy
w mieszkaniu. Wstaje jedna osoba i podchodzi jak gdyby nigdy nic do Leona i bierze go na ręce.
Wszystko jest pięknie. W tym momencie osoba zbliża się do transportera i czar pryska.
Po kilku próbach włożeniach, w których Leon potrafi przednią częścią ciała wejść i zaraz się wykręcić i wyjść - cel zostaje osiągnięty. Leon miota się w budce głośno krzycząc, my lekko zadrapani staramy się zachować wymagany spokój :) Z kopiącym kotem wsiadamy do samochodu, nie ma szans by się uspokoił.
Choć może powinno się go przetrzymać by zmęczony dał sobie spokój.
By uniknąć wrzasków czyli rytmicznych zaśpiewów, przesiadam się do tyłu do kota. Wyjmuję drzwiczki z transportera, a na wychodzącego Leona zakładam szelki z przypięta smyczą. Przekonuję go do spania i zasadzam między sobą, a budką. Dopóki nie wyjedziemy z miasta rzuca się na szybę i jest podekscytowany wysokimi kamienicami. Po kilkudziesięciu minutach, kiedy wreszcie przebijemy się za miasto następuje pełna stabilizacja i Leon kładzie się i zapada w drzemkę. W oknach widać już tylko niebo.
Wszystko mija kiedy:
 samochód zwalnia, przystaje,
przy zmianie biegów
i kiedy okno zasłaniają drzewa lub domy.
Na szczęście są to krótkotrwałe momenty.
Podróż przebiega w miłej atmosferze ale muszę siedzieć obok Leona.
Jestem ciekawa jak wasze pieszczochy znoszą podróże.

Continue >>>